Accordeonman

Accordeonist van de week... is een handelsmerk

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Mon, 17 Jan 2005 00:28:00 +0000

The name "Jimmy Shand" is a Trade Mark and
Registered Name accepted February 2003.

Jimmy Shand (1908-2000) is een legendarisch schotse accordeonist. Geboren in een gezin van bescheiden komaf met negen kinderen, verhuisde Jimmy van East Wemyss naar Auchtermuchty, waar hij de meeste tijd van zijn leven sleet. Jimmy volgde zijn vaders voetsporen in de koolmijnen. Aan de vooravond van de grote algemene staking in Groot-Brittannië van 1926 was Jimmy (samen met vele anderen) werkloos.

Op een dag was Jimmy met met een vriend in Dundee en bewonderde een accordeon in de etalage van Forbes' Music Shop. Hij wist natuurlijk dat hij zich dit instrument niet kon veroorloven. Zijn vriend sprak de historische woorden "Maybe you canna buy but it wouldn't cost you anything to try one" en ze stapten de winkel binnen en Jimmy begon te spelen. De eigenaar bood hem direct een job aan.

De rest is Schotse geschiedenis... Jimmy maakte zijn eerst plaat in 1933, zijn eerste radio-optreden op de BBC in 1934 en werd gaandeweg een wereldberoemde Schotse legende. In de jaren '50 verscheen er zowat elke week een nieuwe plaat van Jimmy Shand. Jimmy werd Sir Jimmy Shand in 1999.

Lees meer op: Jimmy Shand Webstek of op Jimmy Shand Memorial

Accordeonist van de week... was ooit getrouwd met Mae West

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Mon, 22 Nov 2004 00:04:00 +0000

Guido Deiro (1886-1950) was …

de eerste die het had over een ‘piano-accordeon’
de eerste piano-accordeonist die opnames maakte (Edison Wax Cylinders: 1911)
de eerste piano-accordeonist die optrad in een radio-uitzending (8MK Detroit: 1922)
de eeste piano-accordeonist die meewerkte aan de soundtrack van een film ((Vitaphone: 1928)
van 1914 tot 1920 getrouwd met Mae West.
een schitterend accordeonist.

Een heruitgave van originele opnames van Guido Deiro is gepland voor binnenkort.
Ondertussen kunnen we genieten van zijn composisties in de schitterende uitvoering van Henry Doktorski.

Henry Doktorski is ook de webmaster van de uitstekende Guido Deiro webstek. Goed voor uren lees- en kijkplezier.

Marc Perrone is alive and kicking in... Paris

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Sun, 21 Nov 2004 00:14:00 +0000

Stel je voor... twee dagen voor je naar Parijs vertrekt lees je dat Marc Perrone een nieuwe CD uitbrengt. 'Son éphémère passion'. Het is inmiddels alweer drie jaar geleden dat het absolute rolmodel van de diationische accordeonist een CD uitbracht. Verder lees je dat Marc Perrone van 16 november tot 4 december optreedt in Théatre du Renard!
Stel je voor... op dinsdag 16 november sta je om 20h30 in Théatre du Renard aan te schuiven. Om 21h wordt Parc Perrone verwacht. De man die persoonlijk verantwoordelijk is voor de revival van het diatonisch accordeon. Die er voor zorgde dat de familie Castagnari terug diationische accodeons fabriceert. Ik zag hem een drietal jaar geleden in ... (jawel) Zwevegem. Hij was toen al ziek en kon amper nog lopen. Vanavond wordt hij op het podium gebracht is zijn rolstoel. Zijn ogen twinkelen in de spots. Zijn accordeon speelt zo subtiel, zo zacht... De toeschouwers - een 50-tal vrienden - neuriën en zingen mee... De meester vertelt, zingt en geniet. Ik zit ertussen en geniet mee. Dat we dat nog mogen meemaken...

Meer over Marc Perron:

Over Marc Perrone
Zijn bescheiden website
Over 'Son éphémère passion'
Le Monde over zijn optreden in Théatre Renard

Publicités pour accordéons

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Wed, 29 Sep 2004 23:24:00 +0000

Ook Accordeonman is uiteindelijk gezwicht onder de druk van de commercie. Het bleek onhoudbaar deze site te onderhouden zonder publiciteit.

Doe onze sponsers een plezier en ga een kijkje nemen op Accordeonman-reclame en flaneer door de onoverzichtelijk gallerijen van Catherine en Jean-Luc Matte met advertenties, foto's, postkaarten, affiches, ... Geniet ervan!

Accordionist van de week ... is weer een blondje (... en een héél grote accordeonmadam)

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Fri, 17 Sep 2004 23:41:00 +0000

"My grandmother loved accordion music, but she never played it. She bought me an accordion, but in the beginning I wasn't interested. I wanted to play the piano, because everyone played piano. But little by little I started to play and learned to love the instrument.”

Maria Kalaniemi start met folkmelodieën, maar begint al vlug een klassieke opleiding en gaat vervolgens naar de befaamde Silbelius Academie. Haar specialiteit is de 5-rijen accordeon waar ze sinds haar achtste levensjaar op musiceert. Ze heeft talrijke cd’s op haar naam, zowel solo, als met haar groep Aldargaz, haar eerste groep Niekku of samen met andere muzikanten (als Sven Ahlbäck en Timo Alakotila). Naast haar typisch accordeonspel, blijft de muziek van Maria Kalaniemi voeling houden met de Finse volksmuziek en vooral ook de Finse Tango, zoals blijkt uit haar samenwerking met het Finse Tango-orkest Unto (cfr. de CD 'Finnish Tango').

Kalaniemi zwicht het experiment niet. Ze is één van de vijf leden van het beste accordeon-orkest ter wereld – the Accordion Tribe – dat naast de Finse tangospecialiste bestaat uit de Sloveense balkanvirtuoos Bratko Bibic, de New Yorkse avant-gardist Guy Klucevsek (zie Accordeonman van 19 mei), de Weense walskoning Otto Lechner en de Zweedse vernieuwer Lars Hollmer. Zij hebben de handen ineengeslagen en zwieren gevijven langs aanstekelijke composities, waarin improvisatie, Scandinavische folk, minimale muziek en vrolijke rondedansjes en tangovariaties elkaar uitgebalanceerd afwisselen. Avontuurlijk, fris en tegelijk helder en homogeen. Wanneer de accordeonisten hieraan ook nog hun stem toevoegen, ontstaat er een ware zee aan rieten, tongen, balgen en longen.

Haar biografie, discografie, ... vind je op:

http://www.hoedown.com/artists/mariakalaniemi/
http://www.noside.com/bio_MariaK.html

Interview-fragmenten kan je lezen op:

http://www.rootsworld.com/rw/finland/maria.html
http://www.rootsworld.com/rw/finland/maria99.html

Accordionist van de week ... is een blondje

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Sat, 11 Sep 2004 21:35:00 +0000

Deze morgen 9u10... das KulturKaufhaus Dussmann opent pas om 10 uur zijn deuren. Nog wat kuieren op 'Unter ter Linden', de afgelopen jaren verkeersvrij op 11 september wegens Jesus Day. Er worden 50.000 jongeren verwacht... de geluidsinstalaties worden getest.

Ik ben de eerste klant die het KulturKaufhaus binnentreed, klokslag 10 uur. Ik geef mezelf 20 minuten, het vliegtuig vertrekt om 11u50. Uiteindelijk blijkt het KulturKaufhaus niets bijzonders tot ik .... Pânico na Panificadora van Cathrin Pfeifer hoor...

Na jaren accordeon-spotting ontwikkel je een zeker intuïtie. Ik heb een feilloze radar voor accordeon-beeldjes (kabouters, engeltjes, kobolten, heksen, ....). Ik voel gewoon het accordeon-gehalte van CD's bij de platenboer. Het is me meermaals overkomen, een 'cover' die niets accordeon verraadt, en op het zilver plakje staat prachtige accordeonmuziek. Deze keer was het weer raak. Er stond een oude type-machinge op de cover... en ik ontdekte Cathrin Pfeifer ... en haar 3 cd's ... wunderschön

Accordeonman Educatief: Cajun

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Sun, 05 Sep 2004 21:27:00 +0000

Het is bekend dat de Cajuns oorspronkelijk uit Frankrijk (Noord-Frankrijk, Brittannië, Normandië en Picardië) komen. Dat ze Belgische roots hebben is minder bekend. Het is echter niet toevallig dat er in Cajun Country nog verscheidene dorpjes of stadjes een verbroedering hebben Belgische steden en gemeenten. Zo is bv. Lafayette (de hoofdstad van Frans Louisiana) verbroederd met het Waalse Namen (Namur) en Crowley met Vaux Sur Sure.
De geschiedenis van de Cajuns begint eigenlijk al in 1604, toen de eerste Franse kolonisten zich in Acadia (later Nova Scotia genoemd) vestigden. Rond 1620 volgde er een massalere toeloop naar deze streek in Canada. Maar tijdens de “Queen Anne’s War” wonnen de Engelsen in het begin van de 18de eeuw de controle over Acadia. De Britten eisten dat de Acadians (Acadianen) zich zouden aanpassen aan o.m. de Britse religie en taal (en wie weet, misschien wel eetgewoontes, die hen dan ongetwijfeld de das zullen omgedaan hebben). Maar toen de meeste Acadians weigerden trouw te zweren aan Groot-Brittannië, werden ze in 1755 door de Engelsen uit Acadia verdreven. Zo zwierf een groot deel van de Acadians jarenlang door Canada en de koloniën aan de oostkust van wat later de Verenigde Staten zouden worden, tot ze uiteindelijk in Louisiana terechtkwamen. De eerste Cajuns werden in Louisiana door Fransen en Spanjaarden verwelkomd in 1756. Doordat Louisiana (toen nog Bourbon France) al sinds 1682 door Fransen gekoloniseerd was, vonden de Acadians daar verwantschap en doordat er toch niemand anders in het moerassig gebied wou leven, vestigden ze zich langs de waterwegen van Zuid-Louisiana (ten zuiden en westen van New Orleans). Dit moerassig gebied werd door hen dan leefbaar gemaakt. De naam “Acadians” werd, nadat het jaren verkeerd uitgesproken werd, verbasterd tot “cajuns”.

Qua stijl situeert de muziek van de “cajuns’” zich, net als rockabilly, ergens tussen country- en bluesmuziek. Maar toch gaat het een volledig andere richting uit. Cajun is een volksmuziek en bestaat al heel wat langer. In de late jaren van de 18de eeuw was het zingen van ballades bij de Cajuns al heel populair in Louisiana. In de 19de eeuw werd de fiddle de muzikale heerser in Cajun-kringen. In de jaren 1870 werd de accordeon (via Duitsland) geïntroduceerd en in 't begin van de 20ste eeuw was Cajun-muziek, vooral instrumentaal met Cajun-accordeon en fiddle, reeds heel populair op dansparty's, huisfeestjes en picknicks. De "zwarte Cajuns" speelden "Creole-muziek" (later: Zydeco). Vanaf de jaren '20 gebruikten de Cajuns ook de gitaar als instrument.

Wil je meer weten over cajun-muziek, de eerste plaatopnames, de belangrijkste cajun-muzikanten en vooral waarom de zwarte Amédée Ardoin cajun-muziek – en geen zydeco – speelt... lees dan verder op http://www.billybop.be/styles/cajuncorner/music.asp

Andere interessante links:
http://www.downtowncajunband.nl/sitewillem/cajunwat.htm
http://www.meloche.net/cajun_music.htm

Maar vergeet vooral Rajun’ Cajun KLRZ 100.3 FM niet!

"All Louisiana, All the Time!" Rechtstreeks uit Larose, Louisiana, 24 op 24 real cajun muziek, af en toe onderbroken door franse les.

(let op de Belgische vlag)

Er was eens... entre Tulle et l' accordeon (een accordeonsprookje)

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Fri, 03 Sep 2004 23:00:00 +0000

Op een zondag in 1885 gaat François Dedenis, een jonge schrijnwerker uit Limousin, vissen met zijn vriend. Zijn vriend neemt zijn accordeon mee. Het is waarschijnlijk op deze dag dat François gepassioneerd wordt door dit hippe instrument. Vanaf die dag spaart François al zijn zakgeld om uiteindelijk een eenvoudig instrumentje te kunnen kopen. Gelukkig (!) geraakt het instrument vlug ontstemt en François demonteert en repareert het. Vanaf hier wordt de legende geschiedenis...

la Manufacture d'accordéons Dedenis wordt gevestigd op de hoek van de rue Raynal en de rue Dubois in Brive.

Op het patroonsfeest van Brive wordt naar jaarlijkse gewoonte een accordeonwedstrijd georganiseerd door ‘La Maison Dedenis’. Op 26 augustus 1906 is de winnaar een zekere Maugein uit Tulle.

Hoe dit uiteindelijk – 13 jaar later ! – leidt tot de oprichting van de op heden oudste operationele accordeonfabriek in Frankrijk – Accordeon de France Maugein – kan u lezen op... http://www.correze.org/maugein.htm

(met dank aan onze correspondent uit Hoboken).

Accordeonman Educatief: El Vallenato

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Mon, 30 Aug 2004 22:38:00 +0000

Meestal associeert men "Colombia"met "cocaine", "drugsbaronnen", "geweld", "moordpartijen" etc. Liefhebbers van de trekharmonika denken bij “Colombia” ook aan de Musica Vallenata, een heel bijzondere, muzieksoort die floreert in Noord-Oost Colombia, langs de Rio Magdalena. Het gebied heeft een sterk agrarisch karakter. De mensen houden zich voornamelijk bezig met het verbouwen van gewassen – marijuana ! - en met veeteelt. In deze marijuanarijke streek en in het midden van dancings, hanegevechten, cocaïnelabs en de vaak geweldadige muziekcompetities, gedijt de Vallenata (zie hiervoor de documenataire film Shotguns and Accordions). Lange tijd is de streek geïsoleerd geweest van de rest van het land. Dat verklaart het eigen karakter van de muziek die er is ontstaan.

Elk van de volkeren die in het gebied van de Rio Magdalena leefden, heeft zijn bijdrage geleverd aan de muziek. Die bijdrage wordt telkens gerepresenteerd door een instrument van het klassieke vallenato-combo.

De Indiaanse cultuur komt tot uiting in de guacharaca, een schraper van geribbeld hardhout of wilde bamboe, die wordt bespeeld met een speciale metalen vork.
De Indiaanse fluiten (carrizos), waarop de vallenato-muziek oorspronkelijk werd gespeeld, werden eind vorige eeuw vervangen door de diatonische accordeon, die de Spaanse (Europese) invloed vertegenwoordigt. In eerste instantie zal dat wel een eenrijer geweest zijn, maar later werd dit instrument met beperkte mogelijkheden vervangen door de twee- en de drierijer. Tegenwoordig zie je eigenlijk alleen maar drierijers, meestal de Hohner Corona (zowel twee- als driekorig). Maar er schijnt ook een Colombiaanse harmonika-fabriek te zijn : Bapos.
Uit Afrika komt de typische Vallenato-drum (caja vallenata), een eenvellige stembare drum van ongeveer 30 centimeter lang. Deze wordt altijd met de hand gespeeld.
Tot zover de instrumenten van de klassieke vallenato-bezetting. In commerciële opnamen komt daar vrijwel altijd nog een bas(-gitaar), en soms ook nog een conga of cowbell bij.

In de traditionele vallenato worden er vier basisritmes gebruikt.
De paseo komt verreweg het meest voor, en is gebaseerd op een 4/4 maatsoort. Het is een tamelijk opgewekt ritme, en staat vrijwel alle tekst- structuren toe.
Ook de son gaat uit van een 4/4 maatsoort, maar is een stuk statiger dan de paseo. Als het langzaamste vallenato-ritme wordt het meestal gebruikt voor klaagzangen, uitingen van verdriet, of het vertellen van verhalen.
De merengue is gebaseerd op een 6/8 maat, alhoewel soms de 1 en de 4 in de maat wat verlengd worden ten koste van 2-3 en 5-6, waardoor er een shuffle-effect ontstaat. In vergelijking met de paseo en de son is een merengue ritmisch veel complexer : de guacharaca en de caja spelen 3/4 en 6/8 maatsoorten door elkaar heen (polyritmiek).
Dit laatste is trouwens een teken van spaanse beinvloeding. In de middeleeuwse esthetiek was de verhouding 1 : 1 1/2 het ideaal van schoonheid, en met name in de spaanse kerkmuziek werd dit ideaal veelvuldig gebruikt. Later sijpelde het door naar de wat volksere muziek, en in de 17e eeuw is alle muziek op het Iberische schiereiland ervan doordrenkt.
Ook een 6/8 maat, maar veel sneller dan de merengue, is de puya, het vallenato-ritme met het hoogste tempo. Hier zijn de 6 tellen altijd gelijkelijk over de maat verdeeld.
In de puya worden doorgaans korte regels tekst gebruikt, met weinig melodische versieringen, waardoor de nadruk in de muziek komt te liggen op het snel pulserende ritme.
Naast deze 4 klassieke ritmes kun je op Vallenato-platen trouwens ook nog andere ritmes tegenkomen. Soms stammen die uit andere (al dan niet Colombiaanse) muziekculturen, zoals bv. de cumbia, maar het kunnen ook varian-ten van de vallenato-basisritmes zijn. Zo is de paseaito een snelle paseo. De term parranda geeft eerder de context van de muziek aan : het is een treffen van vallenato-muzikanten die samen gezellig muziek maken.

Alhoewel de ritmes behoorlijk dansbaar zijn, is de vallenato op de eerste plaats luistermuziek. Daarbij staan de teksten centraal.
Waar gaan die dan over? Dat is niet altijd even makkelijk te zeggen. Zelfs vertrouwdheid met het Spaans in zijn Latijns-Amerikaanse variant kan onvoldoende blijken, want er wordt in de teksten ingespeeld op plaatselijke situaties en gebeurtenissen, waar wij hier niet van op de hoogte zijn.
Maar zo globaal gaat het over liefde en de problemen daaromheen, over dagelijkse gebeurtenissen, over het dorpsleven en de schoonheid van de streek rondom de Rio Magdalena. Opvallend is dat elke tekstregel vaak twee keer achter elkaar gezongen wordt. De boodschap komt daardoor extra goed over.
En degene die de boodschap meedeelt vertelt in het lied ook zijn naam. (een opname van Alej(andr)o Duran (Cachucha bacana) begint bijvoorbeeld met : "Luister naar wat Alejo zegt ...".)
Hiermee komen we meteen de oorsprong van de vallenato-muziek op het spoor : in de geisoleerde streek trokken de muzikanten als troubadours rond van dorp naar dorp, en droegen daar hun boodschap uit op de parranda's.

De drierijer is in de muziek gelijkwaardig aan de zanger (inderdaad, vallenato-zangeressen zijn er niet of nauwelijks). Het instrument opent het nummer door de zangmelodie te introduceren, waarna de zanger (over het algemeen is dit dezelfde persoon als de harmonika-speler) het overneemt. Tussen de zangregels in neemt de harmonika weer even het voortouw en bereidt voor op wat komen gaat. Opmerkelijk is dat in sommige nummers het instrument het eerste gedeelte van een muzikale zin speelt, waarna de zanger de zin afmaakt.
Eveneens opvallend is de harmonische eenvoud: veel vallenato-melodieën gaan terug op twee akkoorden (in muziektheoretische taal zijn dat de tonica en de dominant van de majeur-toonladder, in gewonere taal de I en de V, oftewel de C en de G op een instrument gestemd in C. Dat zijn de enige akkoorden die op een traditionele eenrijer zitten).
Toch is dit beperkte akkoordenaantal voor de muzikanten niet echt een beperking : er wordt vrijelijk omheen gespeeld, en bijna alle noten passen in hun oren bij alle akkoorden.
Natuurlijk zijn er ook stukken – voornamelijk in de modernere vallenato - die zich van wat meer akkoorden bedienen.

De harmonika vervult een belangrijke melodie-rol in de muziek, als tegenhanger van de zanger, maar meestal is er ook wel even plaats voor een stukje waarin het instrument vrij z'n gang kan gaan. Ongetwijfeld wordt er dan geimproviseerd, met de nadruk op ritmische virtuositeit.
En regelmatig houdt hierbij de melodiekant stil, waarna een passage alleen met de bassen gespeeld wordt.
Een aantal harmonika-spelers is auto-didact, en heeft vaak niet alleen een eigen vingerzetting, maar ook eigen harmonieën en toonladders bedacht. Hierdoor onderscheidt men zich van collega-spelers.
Zo'n onderscheid is belangrijk, want tussen de top-muzikanten heerst er een echte competitie, die zich uit in de zgn. piquerias vallenatas. Dat zijn ontmoetingen tussen muzikanten waarbij zowel muzikaal als tekstueel geimproviseerd wordt, en waarbij men het publiek op zijn hand probeert te krijgen.

De piquerias hebben een formelere vorm gekregen in het jaarlijkse Festival de la Leyenda Vallenata, dat sinds 1968 gehouden wordt in het stadje Valledupar. De beste muzikant wordt er tot "rey vallenato" (koning van de vallenato) gekroond.
Niet iedereen is even blij met dit festival. Het is tamelijk conservatief : men probeert ermee de traditionele vorm van de muziek in stand te houden. En vaak treden de beste muzikanten niet op op het festival zelf. Op parranda's elders in de stad kunnen ze vaak veel meer verdienen. Dat geeft al aan dat de koningstitel niet zo erg veel status heeft.

We zeiden het al, de geboortestreek van de vallenato is lange tijd geisoleerd geweest van de rest van het land. Pas toen er in de jaren 40 een hoofdweg naar de hoofdstad Bogota werd aangelegd raakte de Musica Vallenata in het hele land bekend. Tegenwoordig wordt vallenato door Colombianen graag gezien als dé muziek van Colombia.

Het voert te ver om hier de geschiedenis van de muziek in detail te beschrijven, maar meestal worden de jaren 40 en 50 als de klassieke periode van de Vallenato gezien. Klasse-muzikanten als Alejandro Durán en Leandro Diaz en componisten als Rafael Escalona traden in de schijnwerpers. Zij wisten aan de traditionele muziek een eigen inkleuring te geven en schiepen een repertoire van klassieke vallenato-liederen, dat nog steeds wordt uitgevoerd.
Toch is er wel een hele mooie : "Colombie, Le Vallenato" op het Franse Ocora-label (C560093). Er staan opnamen op die gemaakt zijn bij het filmen van een documentaire voor de franse televisie, op locatie : dat wil zeggen in de streek van de Rio Magdalena.
Je kunt luisteren naar authentieke vallenato door legendarische artiesten als Pacho Rada, Tonio Salas en Emiliano Zuleta.
Alle 4 basisritmes zijn op de cd vertegenwoordigd, er staan een paar improvisaties (piquerias) op, en zelfs een paar puur vocale stukken.
En wie hierdoor de smaak te pakken heeft gekregen, zou moeten proberen om de 3-cd set "Cantos originales de legendarios vallenatos" (op het Colombiaanse label Discos Fuentes/Edimusica E 30010) te pakken te krijgen. Dit is een bloemlezing van vallenato-hits uit de jaren 50 tot 70, en bevat beroemde stukken van vrijwel alle belangrijke artiesten.
Ook niet onaardig is ‘100 años de Vallenato’ (Nuevos Medios- NM 15 760), een dubbel CD voor met vooral Paseos, Merengues en Puyas.

Voornaamste bron: Diatonisch Nieuwsblad Nr. 54 (september 1999)

Een aardig website over Vallenata: http://www.elvallenato.com/ (te vertalen via google) of http://www.lavallenata.com/
Voor Vallenata Music Live uit Bogotá, stem af op La Vallenata 104.4 FM Bogotá

Accordeonist van de week... was een metser.

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Fri, 27 Aug 2004 23:02:00 +0000

William "Merry" Kimber – Bill voor de vrienden - is vandaag nauwelijks nog bekend buiten de vrij kleine kring van Morrisdansers in England. Vroeger was hij een nationale held. England’s bekendste metser werd geroemd voor zijn sublieme concertinaspel en misschien meer nog voor zijn ‘fine, upright dancing’. Een journalist van de Musical Times beschreef hem in 1911 als "nothing less than a Greek statue .... his grace and movements are absolutely classic".

William Kimber (1872-1961) werd in 1899 ontdekt door de befaamde volksmuziekverzamelaar Cecil Sharp op Boxing Day ("a pivotal moment in the founding of the folk music and dance revival in England"). Zo’n 6 jaar later begon de Morris-revival en de metser uit het obscure Headington Quarry in Oxfordshire werd als the Father of the Morris geroemd in de hoogste kringen en mocht zelfs voor de koning dansen.

....the best that I can remember as I enjoyed most, was when we danced before King Edward and Queen Alexandra and the rest of the Royal Family at Chelsea Pensioners' Hospital. It was a grand day and it turned out a success with me and the students from the Polytechnic .... but after it was over, we went to tea in a marquee. I sit with Mr Sharp and two more ladies and on my right was the King and Queen Alexandra. After we'd had tea King Edward turned to me, he said, 'I've no doubt,' he said, 'Kimber,' he said, 'that I've seen your father dance in Oxford when I was at Christ Church.' I said, 'I know you have, Your Majesty, because I've heard my father talk about it.'

De LP’s van William Kimber zijn al een hele tijd onvindbaar, maar in 1999 verscheen de CD Absolutely Classic: The Music of William Kimber met 24 nummers en 7 interview-fragmenten, opgenomen tussen 1935 en 1961. Een bonus-track van John Kirkpatrick sluit de CD af. Naast een uitgebreid boekje met biografie en documentatie, is de CD ook bruikbaar als CD-rom die naast foto’s en zes filmclips ook een aantal muziektranscripties bevat. Dit meesterwerkje werd uitgegeven door The English Folk Dance and Song Society (EFDSS), gehuisvest in het Cecil Sharp House. Een bezoekje waard als je in London bent.

Het concertina-spel van William Kimber is erg apart en verschillend van de gestyleerde stijlen van de huidige Morris-muzikanten. Op het eerste gehoor klinkt de anglo-concertina van Kimber nogal ruw en ongeraffineerd, wie beter luistert ontdekt ongetwijfeld het subtiele concertina-spel (cfr. de schottische van gisteren).

I was asked to do some transcriptions of Kimber's music for the CD booklet," zegt Dave Townsend. "Kimber's playing was so complex, and so full of vitality and so full of unexpected things, I thought it would be a good idea to write it down so people could really see what was going on in the music. I was amazed at how much more there was when I came to actually transcribe the music. In fact it got so complex I had to get someone else, Andy Turner, who plays Anglo concertina, to help me work out how Kimber was doing the things that he did. It's lovely, light, brisk, neat playing ... so unlike most playing that you hear these days. It's so full of vitality. They seemed to have danced quite fast, and he played quite fast for them to dance to ... this is music that gets you off the ground.

Het is klein, weegt niet veel en heeft een volle, rijke klank... de concertina

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Fri, 27 Aug 2004 14:31:00 +0000

Zowel in de elegante Engelse salons rond de voorlaatste eeuwwissel, als in de Engelse Music Halls, in het circus als in de Folk muziek is de concertina altijd een populair instrument geweest. Doordat men verschillende noten tegelijk kan bespelen, kan men melodie en begeleiding combineren op één instrumentje. Een volledig orkest.

Eigenlijk zijn er twee basistypes van de concertina: de Anglo-German Concertina is diationisch (of correcter: bi-sonoor) en produceert dus een verschillende klank bij het duwen en het trekken (cfr. de diationische of bi-sonore accordeon). Bij English Concertina blijft de noot gelijk klinken bij duwen en trekken.

Surf naar www.concertina.net en geniet van de vele weetjes, bladmuziek voor concertina, tips bij het aankopen, boeken en cd's, nieuwtjes, het concertina-museum, de concertina-spotters guide en de eindeloos vele links.

Ga ook eens kijken op de website van de International Concertina Association of op de website van de Concertina Connection die ijvert voor de reïntroductie van de concertina in klassieke muziek.

Ten slotte... een schottische van de befaamde Engelse concertina-speler/Morrisdancer/metser William Kimber (waarover straks meer).

Accordeonman Educatief: De Finse Tango

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Wed, 25 Aug 2004 21:44:00 +0000

De tango ontstond in Argentinië, in de buitenwijken van Buenos Aires, tijdens de eeuwwisseling, en werd in 1910 in Europa geïntroduceerd door Argentijnse musici en dansers. De originele Argentijnse tango had overeenkomsten met jazz en blues, en de teksten waren dramatische, vaak lange, levensverhalen. De Europeanen vonden de tango exotisch, en nieuw gemaakte teksten gingen dan ook vaak over liefdes in verre landen. Ook de eerste Finse tango’s in de jaren dertig hadden deze ingrediënten. Eind jaren dertig werden typisch Finse teksten gemaakt (bijv. “Lumihiutaleita”, Sneeuwvlokjes, 1936). De Finnen hebben een heel apart type tango gecreëerd, met een langzaam ritme en een speciale dynamiek. De Finse tango brak door tijdens de oorlog, wanneer men over de gevoelens van afscheid zong. Misschien is “Syyspihlajan alla” de meest bekende tango van die tijd in Finland. Deze tango gaat over verlangen en liefde die onbereikbaar is.

In de jaren veertig was de tango niet meer in de mode. Toen de eerste verkooplijsten van de platen in 1951 werden gepubliceerd, stonden er geen tango’s op. In 1952 begon de interesse opnieuw - ook elders in de wereld. Bijvoorbeeld in de hitparade in de Verenigde Staten stond de tango “Hernando’s hideaway”. Men begon de internationale tango’s in de jaren vijftig in het Fins te vertalen. Het populairste lied in Finland in 1953 was “Tulisuudelma” (Kiss of fire) waarvan de originele tekst van 1905 dateerde en waarvoor in de jaren vijftig nieuwe Engelstalige woorden waren geschreven.

Voor de Finnen is de zanger Olavi Virta (1915-1972) de echte tangokoning (bijna 600 platen). Van de door hem gezongen tango’s zijn o.a. bekend “Tulisuudelma”, “La Cumparsita”, “Tango Desiree” en “Täysikuu”. De meest bekende componisten van die tijd zijn Toivo Kärki en Reino Helismaa.

Eind jaren vijftig nam de populariteit van popmuziek toe en was Elvis het idool van veel jongeren. De jaren zestig bracht de pop-groepen en de elektrische gitaar met zich mee. Het is makkelijk te denken dat de tango verleden tijd was, maar ineens stonden er weer tango’s in de Finse hitparades. De favoriet in 1963 was “Satumaa”, gezongen door Reijo Taipale. In 1964 werd er om de eerste plaats in de top gestreden door “All my loving” van de Beatles en “Tähdet meren yllä” van Taipale.

De meest succesvolle tangocomponist in Finland in de jaren 60 was Unto Mononen (“Satumaa”, “Tähdet meren yllä”, “Erottamattomat”). Naast Taipale waren Eino Grön en Esko Rahkonen de meest geliefde zangers. De tango’s verdwenen na de jaren zestig uit de hitparades maar iedereen kent nog Taipale en Grön. De tango is een deel van de Finse cultuur geworden. Het tango evenement in Seinäjoki is een jaarlijks terugkerend zomerfestival. Als één verklaring voor het succes van de tango in Finland wordt de populariteit als stijldans gezien. Als een tweede verklaring worden de teksten genoemd. Volgens Dr Pirjo Kukkonen, die ook een boek over de tango heeft geschreven, weerspiegelen de teksten van de tango de persoonlijkheid, het karakter en de identiteit van de Finnen op dezelfde manier als de volkspoëzie. De centrale onderwerpen zijn liefde, verlangen en natuur. Veel critici vinden “Satumaa” het prototype van de Finse tango. “Satumaa” is een ver land aan de andere kant van de wijde zee, waar de prachtige bloemen altijd bloeien. Maar alleen de vogels kunnen dat land bereiken; wij mensen - zonder vleugels - blijven gevangenen van de aarde. Men kan dit als een lied over de onbereikbare liefde beschouwen, maar het kan ook een lied over verlangen naar het verloren paradijs zijn.

Auli Snikkers – Malinen
Bron: Aviisi, 1999, 2

Beluister het onnavolgbare Satumaa van Reijo Taipale.

Wie meer wil, vindt de klassiekers terug op de sublieme CD Finnischer Tango – Tule Tanssimaan (Trikont), zie: Trikont

Accordeonist van de week is... een MONUMENT !!!

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Tue, 24 Aug 2004 21:56:00 +0000

George - zeg maar Jo - Privat (1919-1996)... blijft voor altijd de koning van de Bal Musette van de Rue de Lappe. Hij schreef mee de geschiedenis van de Valse Musette en de Accordeon Swing. Als Manouche leverde hij - met o.a. Django Reinhardt - een belangrijke bijdrage aan de vernieuwing van het klassieke mussette-repertoire en de 'fusion' van de Musette met de Jazz. Zo ligt hij mee aan de basis van de valse-swing of beter: La Valsajo.

Geniet van zijn website:
Swing Jo

Accordeonist van de week ... speelt ook tenor sax en klarinet

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Sat, 24 Jul 2004 21:30:00 +0000

Carl Rüdiger is een rare kwast die niet altijd erg toegankelijke muziek speelt. De meesterimprovisator werd geboren in 1944 in Oost-Pruisen. Toen hij 5 was kreeg hij van zijn grootmoeder een accordeon. Europa lag nog in puin, maar de klein Carl was "nachhaltig fasziniert von diesem roten Ding, dem fauchenden Balg, den Permuttknöpfen und diensen schillernden Tönen" en wij kunnen er tot op vandaag van genieten.

Carl Rüdiger

De harmonica die harten raakt...

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Sun, 18 Jul 2004 22:17:00 +0000

Op bezoek bij Castagnari

De meesters van de ambachtelijke accordeonbouwers wonen en werken in buurt van Castelfidardo. De Nederlandse illustrator Hans van Helden ging er naar toe en bezocht in Recanati het familiebedrijfje waar de familie Castagnari sinds jaar en dag uitstekende trekzakken maakt. Lees zijn didactisch verslag met prachtige tekeningen.

Ga ook eens een kijkje nemen bij http://castagnari.trad.org/ en http://castagnari.com/

Vrije Geluiden over... het accordeon

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Mon, 12 Jul 2004 19:20:00 +0000

Vanaf de vijftiger jaren was het accordeon nog te vinden in de marge van het levenslied en kermisdeun en van dat imago komt het accordeon met moeite af….
We waren nieuwsgierig naar "het" (en waarom niet "de"?) accordeon dat de trekharmonica verdrong als volksinstrument. Hoe ging dat? Wat is het verschil in klank en techniek tussen knop en klavier. Waarom redt dit instrument het niet in de concertzaal? Waarom verdwijnt het accordeon weer van de conservatoria? Onze gasten Henny Langeveld, ooit het wonderkind van Leiden en de eerste wereldkampioen accordeonspelen en Greetje de Oude, afkomstig uit een Jordanees café - en accordeon geslacht maar wél met een conservatorium opleiding doen hun uiterste best het accordeon van zijn "volkse" imago te bevrijden. Zij speelt knop en Henny Langeveld klavier. Veel vragen, verhalen, foto's, oude filmpjes en veel accordeonmuziek in alle genres.

Bekijk de integrale uitzending van zondag 25 april 2004 opnieuw op de website van Vrije Geluiden (VPRO)

Mally's Traditional Music Store

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Fri, 18 Jun 2004 23:33:00 +0000

Dave Mallinson is niet alleen een enthousiast melodeonspeler en folkliefhebber. Op 8 juli 1985 werd zijn passie zijn beroep. Sindsdien verkoopt hij muziekboeken, cd's en video's en geeft die ook uit. Via zijn sympathieke webstek verspreid hij die over gans de wereld. Op zijn website vind je overigens veel meer dan zijn koopwaar. Je vind er zijn persoonlijke geschiedenis, het verschil tussen accordeons en accordions, speeltips en nog veel meer. Meer dan een bezoekje waard...

Dave Mallinson

La boîte d'accordeon

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Sun, 13 Jun 2004 22:43:00 +0000

Ontdek het zelf...

"la boîte d' accordéon" is sinds 1989 het gespecialiseerde atelier van 'maître artisan' Laurent JARRY. Het is een plek volledig gewijd aan accordéons, bandonéons, concertinas, accordinas, en mechanische 'free reed' instrumenten. Op de site vind je naast een overzicht van wat de winkel te bieden heeft, ook een aanbod van tweedehands instrumenten, een virtueel accordeonmuseum, een uitgebreide bibliografie en nog veel meer dat de passie van maître Jarry uitstraalt.

Accordeonist van de week is... een doctor !

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Sat, 22 May 2004 23:59:00 +0000

Dr. William Schimmel earned his doctorate of Music from Juilliard. A composer, author, lecturer, philosopher and virtuoso accordionist, he performs in a wide variety of styles from classical to pop and has appeared with many major symphony orchestras as and recorded with such noted performers as Sting and Tom Waits, whose celebrated remark, “Bill Schimmel doesn't play the accordion—he is an accordion,” has entered accordion legend.

An authority on Kurt Weill, Dr. Schimmel has recorded all of Weill's music with accordion. He is a prolific composer from the concert stage to Broadway theater and is founder of the renowned Tango Project. In 1992 he was named “Best Accordionist” by Keyboard Magazine and recognized as the figure who has done the most to elevate the accordion's otherwise tawdry image.

Dr. William Schimmel

Meer info over deze fascinerende accordeonist vind je op zijn website...

Dr. William Schimmel

Ga ook op zoek naar zijn cd's:
CD's

Hoe werkt een accordeon?

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Thu, 20 May 2004 22:42:00 +0000

Op deze website wordt heel didactisch voorgesteld hoe een accordeon werkt. U leert er alles over de tong en zijn behuizing, de balg, het register, het verschil tussen het knop- en pianoklavier, ... maar jammer genoeg niets over de diatonische kleine broer.

Hoe werkt een accordeon?

Op de websit van de Bretoense accordeonbouwer Bernard Loffet...

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Wed, 19 May 2004 22:15:00 +0000

...vinden we naast zijn catalogus van diatonische accordeons, honderden "tablatures pour diato" met klassieke en minder klassieke melodien voor de squeezbox.

’Le petit’ van Bernard Loffet

De fantastische site van Bernard Loffet

Vooroordelen... oordeel zelf!

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Tue, 18 May 2004 22:59:00 +0000

Guy Klucevsek

"The most amazing thing about being an accordionist for 40 years has been to experience the dramatic shifts in public opinion about the instrument. I began playing in 1952, when the accordion was the most popular instrument in America. By the late 50's, however, the guitar had replaced the accordion in popularity: kids watching television at that time were more likely to see Elvis Presley playing guitar than Dick Contino playing accordion. During the 60's and 70's the accordion was decidedly and totally out-of-fashion. Not only were fewer people playing it, but the future of the instrument seemed relegated to camp and nostalgia.

But by the late '80's, low-and-behold, the explosion in world music brought the accordion back into vogue again--you could now see accordions not only in bands from Texas, Louisiana, Brazil, Argentina, Colombia, Puerto Rico, the Dominican Republic, South Africa and Madagascar--but in pop culture again, with Paul Simon, John Cougar Mellencamp, Los Lobos, Ry Cooder and Tom Waits. In the '90's, the accordion shows up frequently in television commercials, the ultimate capitalist compliment."

Lees de volledige bio van deze accordeonist-omnivoor:

biografie Guy Klucevsek

En neem ook eens een kijkje op zijn website:

Guy Klucevsek

Accordeonist van de week is... Rob Burger

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Sat, 15 May 2004 00:19:00 +0000

Rob Burger speelde met o.m. Tin Hat Trio, Don Byron, Bill Frisell, Marc Ribot, Susana Baca en Norah Jones. Op "Lost Photograph" leidt hij een trio met bassist Greg Cohen (Lou Reed, Tom Waits, John Zorn) en drummer Kenny Wollesen (Frisell, Norah Jones, John Zorn).

Rob Burger

Een interview en luister fragment...

Rob Burger

Het gebeurt zelden... maar de accordeon kan de [geestelijke] gezondheid schaden

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Fri, 14 May 2004 22:57:00 +0000

In onze reeks 'foute accordeonisten' stellen we - met veel tegenzin - voor:

Idi Amin

Terrorists have sympathisers

noreply@blogger.com (Accordeonman) — Fri, 14 May 2004 22:15:00 +0000

What is the difference between an accordion player and a terrorist?
Terrorists have sympathisers.

Accordeons en accordeonisten zijn een dankbaar onderwerp voor humor en humoristen [en omgekeerd]. Meer accordeonjokes op www.cyder.demon.co.uk